Mijn reis in zelfontwikkeling

Persoonlijk ben ik niet zonder klappen en kleerscheuren uit het onderwijssysteem gekomen. Toen ik als scholier eenmaal “geslaagd” was, stond ik nog aan het begin van wat ik echt moest ontwikkelen. Ik verliet de middelbare school als een onzekere tiener, een stille jongen die urenlang zat te gamen op zijn slaapkamer, met zakken spekjes en flessen cola onder de bank.

Pas in de jaren die volgden werd ik wakker geschud. Er begon een turbulente maar ook prachtige reis van zelfontwikkeling. En eerlijk? Ik had het achteraf voor geen goud anders gewild. Juist door dat intensieve proces heb ik mijn ervaringen kunnen omzetten in inspirerende lesmaterialen voor kinderen én volwassenen. Alles wat ik heb meegemaakt – letterlijk met bloed, zweet en tranen – heeft uiteindelijk de basis gevormd en kleur gegeven aan mijn missie.

Op deze pagina neem ik je graag mee in enkele cruciale fases uit mijn reis in zelfontwikkeling! Hieronder zie je alvast enkele levensthema’s waar een persoonlijk verhaal achter zit. Klik op een thema om mijn verhaal te ontdekken…

HET ONTSTAAN VAN DE MISSIE

Aan het eind van mijn schooltijd valt op dat ik een heel goede klik heb met kinderen. Neefjes, buurtkinderen en andere kinderen in mijn omgeving hangen allemaal om me heen. ‘Je zou leraar moeten worden,’ zeggen mijn ouders en andere familieleden. Het idee voelt vreemd om voor een groep kinderen
te staan. Ik ben nog steeds die stille jongen. Maar ergens, diep van binnen, voel ik dat ik het moet doen. Misschien is dit wel de stap die ik nodig heb…

Het eerste jaar van de lerarenopleiding gaat alles voor de wind. Voor de klas voel ik me in mijn element! Passievol ontwerp ik mijn eigen lessen om de kinderen te inspireren. Ze vinden het fantastisch en hun enthousiasme werkt aanstekelijk: meer en meer kruip ik uit mijn schulp om van elke les een belevenis te maken. Ook mijn docenten op de opleiding merken het op en zijn enorm onder de indruk van mijn groei. Ik voel me als een vis in het water…

Het tweede jaar van de lerarenopleiding neemt mijn leven een onverwachte wending. Ik kom terecht in een bandje, waarmee ik elke donderdag na mijn stage op een basisschool de oefenruimte in duik. Regelmatig blijf ik bij de gitarist logeren. Hij neemt mij mee in zijn kijk op de wereld, waarmee hij iets in mij losmaakt. ‘Wat ik je ga vertellen, gaat niet goed zijn voor je opleiding,’ laat hij me weten. Eerst neem ik het met een korreltje zout, maar al snel besef ik dat hij gelijk heeft. Elke donderdag zie ik op mijn stageschool precies gebeuren wat de gitarist mij vertelt over het onderwijssysteem. Het onderwijs draait meer om conformiteit dan om de ontwikkeling van kinderen. Het voelt als een fabriek, waar creativiteit systematisch wordt ingeperkt…

In het begin voel ik me machteloos. Het maakt me droevig dat ik, als leraar, deel zal uitmaken van een systeem dat dat kinderen en de samenleving niet ten goede komt. Ik overweeg zelfs om met de opleiding te stoppen. Maar dan, op een nacht, zie ik een prachtig beeld voor me van een wereld vol harmonie, waar de mensheid leeft in vrede en vreugde. De machteloosheid verandert in een diepe wens om wereldvrede te realiseren. Vanuit die passie ontstaat mijn missie: de wereld betoveren met vrede, met onderwijs als krachtigste middel. En die passie in vrede is nooit verdwenen. Integendeel, die is alleen maar krachtiger geworden…

SPIRITUALITEIT

Tegen het eind van mijn middelbare schooltijd heb ik niets met spiritualiteit. Ik ben
niet echt meer thuis in mijn binnenwereld en zit verstopt achter maskers. Hoewel ik
mooie herinneringen heb aan mijn schooltijd, is er ook iets verloren gegaan in die
tijd: ik voel me een afgevlakte versie van mezelf, iemand die er niet écht is…

Daar komt langzaam maar zeker verandering in als ik terechtkom in een bandje, tijdens
het tweede jaar van de lerarenopleiding. Elke donderdag loop ik stage op een basisschool
en ga ik vervolgens naar gitarist, Sjoerd, voordat we naar de oefenruimte gaan. Tijdens
deze middagen, en vaak ook nachten, als ik na de oefensessie blijf logeren, neemt Sjoerd
mij mee in de voor mij nog onbekende spirituele wereld. Hoewel ik nog niet thuis ben in
deze wereld, begin ik me er langzaam meer comfortabel in te voelen. Van gitarist Sjoerd
leen ik het boek Een Nieuwe Aarde van Eckhart Tolle. Aanvankelijk resoneert het nog niet
met me, en ik kom er maar moeizaam doorheen. Maar halverwege het boek, in combinatie met
de gesprekken met Sjoerd, begin ik de materie meer te begrijpen. Rond driekwart van het
boek heb ik, wat je kunt noemen, een spontane en intense ‘spirituele ontwaking’…

Het is rond middernacht. Ik lig te lezen in het boek Een Nieuwe Aarde op het moment
dat er opeens een diep gevoel van geluk en intense tintelingen door mijn hele lichaam
gaan, van top tot teen. Ik leg het boek op mijn bed en kijk vol verwondering naar mijn
handen waar de tintelingen doorheen gieren. Dan loop ik naar het slaapkamerraam, waar
ik oog in oog sta met een volverlichte maan, terwijl ik mijn lichaam nog steeds volop
voel tintelen. En ik spreek hardop uit: ‘Wauw… Dit is het… Ik voel het…’

De tintelingen zijn geen magie, maar het gevolg van een radicale transformatie
in bewustzijn, waarbij ik opeens intens bewust ben van mijn lichaam en het huidige
moment. En de ervaring heeft alles veranderd. Tenminste, alles is nog steeds wat
het is, maar ik ervaar het anders. Sindsdien ervaar ik alles meer bewust, bezield
en vreugdevol. Met meer aanwezigheid, aandacht, vrede, liefde en geluk. Tot op de
dag van vandaag is dit bewustzijn nog steeds in mij verankerd…

AUTODIDACTIEK

De lerarenopleiding zit erop. Het is tijd om volledig voor mijn missie te gaan en het
onderwijs op grote schaal te transformeren. Maar wie wil naar mij luisteren? Ik bedoel, ik
heb dan wel net de lerarenopleiding afgerond, maar ben van binnen nog steeds die stille en
onzekere jongen die ik als tiener ook al was. Bovendien heeft de lerarenopleiding nogal een
behoorlijke mentale en fysieke impact op me gemaakt. Eenmaal geslaagd valt er een last van
me af, maar ik zie lijkbleek en ben mager, van alle stress tijden de eindstage. Mijn missie
voor de toekomst is helder, maar voor nu is er werk aan de winkel…

Fanatiek besluit ik om mezelf op alle fronten te ontwikkelen. Ik beschouw mezelf als
een soort levend laboratorium voor zelfontwikkeling en duik in elk levensthema dat ik maar kan
bedenken: zelfvertrouwen, charisma, voeding, zelfverdediging, parkour, meditatie, psychologie,
communicatie en ga zo maar door. Vanaf het begin besluit ik al mijn bevindingen te documenteren,
zodat ik alles kan verifiëren. Niet alleen voor mezelf, maar vooral met de intentie om later
mijn bevindingen door te kunnen geven…

Al gauw maak ik een enorme transformatie door. Na een paar maanden herkennen mensen om mij
heen me niet meer terug. En dit heeft diepe impact op mijn leven: Er komt van alles op mijn pad
en er ontstaan bezielde ontmoetingen en diepe verbindingen, ook met mensen die ik al jaren ken.
Ondertussen ontstaat op mijn harde schijf een reusachtige database. Wat ooit begon als één Word-documentje, is nu een onvoorstelbaar groot archief geworden, met duizenden documenten, e-books en andere bestanden, overzichtelijk geordend in mappen en sub-mappen, waarin al mijn ervaringen, inzichten, kennis, vaardigheden en bronnen zijn opgenomen om mezelf optimaal te ontwikkelen…

Mijn database zet ik in de loop der tijd om in een holistisch en overzichtelijk curriculum,
De 7 Menselijke Vermogens. Dit is een soort blauwdruk van het leven, waarmee jong en oud zich kan
ontwikkelen tot Autodidactische Levensexpert. Ik gebruik het curriculum tot op de dag van vandaag
voor mijn persoonlijke ontwikkeling én als leerkracht, om andere mensen te inspireren zich ook in
elk aspect van het leven te ontwikkelen. Ook zijn er steeds meer mensen die hoogte krijgen van dit
curriculum en het gebruiken om zichzelf in alle levensthema’s te ontwikkelen!

KWETSBAARHEID

Het eerste jaar op de lerarenopleiding gaat alles voor de wind. De leerlingen lopen met me
weg en de stagebegeleiders zijn dik tevreden. De lovende woorden vliegen me om mijn oren: “Een
creatief talent!” “Jij komt er wel!” “Het neusje van de zalm!” “Wat een fantastische lessen!”
Maar naarmate ik vaker alleen voor de klas moet staan, ontdek ik mijn zwakte: ik kan niet orde
houden. Zodra de leraar de klas verlaat, raak ik in paniek. En de paniek wordt alleen maar
groter bij het besef dat ik mijn onderwijsmissie wel kan vergeten als ik niet eens kan orde
houden en dus niet zal slagen voor de lerarenopleiding.

Over drie weken begin ik als “Leraar in Opleiding” aan de eindstage. Een halfjaar lang
zal ik vier dagen in de week zelfstandig voor de klas staan. Ik lig compleet in paniek in de
woonkamer op de grond met mijn gezicht tegen de vloer en mijn armen boven mijn hoofd. Mijn
ouders schrikken zich rot. Al die tijd heb ik niet laten blijken hoeveel spanning ik heb over
orde houden. En nu breekt de spanning me op.

Een aantal weken later. Het is kwart voor acht in de ochtend en over drie kwartier verwachten
de kinderen mij in de klas. Brakend hang ik op mijn knieën boven de pot. Ik ben doodsbang. Al
maanden. Ik sta al maanden stijf van de stress, loop erbij als een lijk en bespaar mijn ouders
het feit dat een rib in mijn linker zij is opgezet en de bovenste vingerkootjes van mijn linker
middel- en ringvinger zijn scheefgegroeid. Ik bel de school dat ik deze dag thuis moet blijven
om uit te zieken.

Een paar dagen later zit ik weer huilend bij mijn ouders op de bank. Ik ga kapot van de stress en
overweeg om te stoppen met de lerarenopleiding. Mijn ouders adviseren me om me volledig kwetsbaar
op te stellen, voor de kinderen, de begeleiders van de opleiding, voor iedereen om me heen. ‘Je
moet de kinderen vertellen waar het op staat. Je moet vertellen wat er in je omgaat.’

De hele nacht lig ik wakker, malend over de woorden die ik moet uitspreken. Vol spanning neem ik de
volgende ochtend plaats in de kring. Terwijl de laatste kinderen nog iets fluisteren, begin ik te
vertellen wat er in me leeft, dat ik al maanden met een steen in mijn maag naar school ga, dat ik pijn
heb, en dat ik me schuldig voel tegenover de kinderen, omdat ik hen juist met alles wat ik in me heb
een fijne tijd wil bezorgen, dat ik hoop dat ze dit begrijpen en heel graag samen er een fijne tijd
van wil maken, en dat ik daar m’n uiterste best voor zal doen. Vol verwondering en medeleven kijken de
kinderen mij aan. Een meisje heeft tranen in haar ogen, een jongen kijkt met een trotse blik, naar de
meester die uit zijn versteende masker breekt. Het is die dag nog nooit zo stil geweest in de klas.

Niet lang daarna krijg ik intensieve beeldcoaching, waarbij ik word getraind om krachtig voor de
klas te staan. Al gauw sta ik er vele malen beter voor en weet ik de opleiding te overleven. Zo
leren mijn ouders en de kinderen mij een belangrijke les: kwetsbaarheid is een superkracht die je
een grotere held maakt dan welk masker dan ook.

SOCIALE VAARDIGHEDEN

Op het gebied van liefde en romantiek ben ik een laatbloeier. Het is niet dat ik geen interesse heb in liefde. Sterker nog, als jonge jongen fantaseer ik vaak over een vriendin en de avonturen die we samen zouden beleven. Maar ik ben te verlegen om iets te ondernemen. Regelmatig bevind ik me in situaties waarin ik een meisje leuk vind, en zij mij ook, maar ik durf er niet op in te gaan. Zelfs als ze duidelijk laat merken dat ze mij leuk vindt, en zelfs haar nummer aan mij geeft, weet ik niet wat ik moet doen. Ik zou echt niet weten hoe je zoiets aanpakt! Op een avond beleef ik één van mijn dieptepunten op dit gebied. Ik ben in een club, waar een meisje me duidelijk laat merken dat ze interesse heeft. Iedereen om me heen merkt de spanning, maar ik neem geen initiatief. Uiteindelijk beginnen mensen handgebaren te
maken, waarmee ze willen laten blijken dat ik “gay” ben. Dit is een van die pijnlijke momenten die typerend zijn voor mijn sociale isolement. Soms vraag ik me af: zal ik ooit een relatie hebben? Misschien is dat gewoon niets voor mij…

Tijdens de lerarenopleiding vind ik niet de tijd om met mijn liefdesleven bezig te zijn. Nadat ik geslaagd ben, valt er eindelijk een last van me af, maar de intensieve periode als leraar in opleiding heeft veel mentale en fysieke impact op me gehad. Ik ben afgevallen, zie er bleek uit, en voel dat ik mezelf niet echt heb kunnen vinden. In de zomer na mijn afstuderen voel ik diep in mijn vezels dat het echt tijd is om werk te maken van mijn sociale leven. Het klinkt misschien gek, maar ik herinner me nog goed dat ik achter mijn laptop zit en intyp: “Hoe krijg je een vriendin?” Dit is het begin van een bijzonder avontuur in de wereld van aantrekkingskracht en liefde. Ik begin fanatiek alle boeken, video’s en artikelen te verslinden die ik kan vinden. Voor de spiegel oefen ik met sociale situaties, zoals het geven van toespraken en het aanspreken van vrouwen. De transformatie die ik doormaak is zo groot dat mensen me bijna niet
meer herkennen. En de impact op mijn leven is zo groot dat ik steeds verder ga. Op een gegeven moment ga ik bijna dagelijks naar de kroeg om vrouwen aan te spreken. Omdat mijn vrienden niet zo vaak uitgaan, ga ik meestal alleen. Als ik even geen aanspraak heb, lees ik een e-book. De kroeg wordt een soort huiskamer voor me. Ondertussen houd ik een enorm document bij waarin ik alles uitschrijf wat me opvalt in mijn sociale interacties. Ik beschouw mezelf als een sociaal laboratorium. Want één ding is zeker: deze sociale bevrijding is cruciaal voor de persoon die ik wil zijn.

Om mijn sociale ontwikkeling te versnellen, besluit ik een onorthodoxe stap te zetten: ik doe mee aan een
versiertraining van AttractionGym in Amsterdam. Het klinkt misschien ongewoon, maar ik zie het als een kans om me sociaal verder te ontwikkelen en uit mijn comfortzone te stappen. Gedurende een weekend ga ik met coaches en andere deelnemers op pad om vrouwen aan te spreken, zowel in de kroeg als op straat. In theoriesessies leren we over de werking van aantrekkingskracht en oefenen we met sociale situaties. Daarna gaan we de straat op, en later de kroeg in, waar we echte interacties ingaan. Aanvankelijk ben ik behoorlijk zenuwachtig. Mijn coach merkt op dat mijn wenkbrauwen opvallend
hoog staan (van de stress die ik tijdens de lerarenopleiding heb opgebouwd). De eerste keer dat ik een vrouw aanspreek, word ik meteen afgewezen. Het is even slikken, maar ik realiseer me al snel dat afwijzing een onvermijdelijk onderdeel is van dit proces. Na verloop van tijd begin ik het ontzettend leuk te vinden om in deze sociale situaties te stappen, ondanks dat het gepaard gaat met spanning. In de maanden na de training voel ik me steeds meer bevrijd in mijn sociale interacties. Vooral de ontmoetingen overdag op straat geven me een gevoel van spontaniteit en verbinding. Het idee dat
ik een vrouw een oprecht compliment kan geven en zij glimlachend voor me staat, is zo waardevol. Het zijn deze pure en spontane momenten die voor mij het meeste betekenen. Regelmatig beland ik in grappige gesprekken. Binnen enkele minuten zijn we onze huwelijksreis aan het uitstippelen, of we besluiten ter plekke ergens een kop koffie te drinken. Het is bevrijdend om te merken dat ik zulke interacties kan hebben zonder dat er druk is of verwachtingen. Het gaat niet per se om het ‘verleiden’, maar om het genieten van het moment en de connectie die je kunt maken met anderen.

Omdat ik de wereld van aantrekkingskracht zó fascinerend vind, en ik de gasten ontzettend mag die zich erin begeven, ga ik aan de slag bij AttractionGym, als schrijver van artikelen op de website en met het mee-creëren van producten. In de periode bij AttractionGym zie ik van heel dichtbij hoe talloze mannen transformeren van onzeker en onhandig met vrouwen naar authentieke mannen die hun geluk vinden in de liefde. Deze ervaring doet me heel diep beseffen dat aantrekkingskracht en sociale vaardigheden een van de grootste dode hoeken zijn van het onderwijs. Want eenmaal “geslaagd” word je als jongen aan je lot over gelaten, terwijl velen geen idee hebben hoe je op een prachtige manier een connectie kunt hebben met een vrouw. Waardoor veel mannen ongelukkig worden in de liefde, gefrustreerd en in een sociaal isolement raken, of zelfs vrouwonvriendelijk worden. Als er iets is wat we kunnen doen om de liefde in de wereld te stimuleren en een samenleving te realiseren vol charmante mannen die vrouwen gelukkig maken, dan is het wel door jongens te trainen in authentieke aantrekkingskracht…

Achteraf ben ik enorm dankbaar dat ik vroeger zo verlegen was. Mijn reis in de sociale wereld had ik
voor geen goud willen missen. Het werken aan mijn sociale vaardigheden heeft ertoe geleid dat ik werkelijk mezelf durf te zijn. In plaats van mezelf te verstoppen achter versteende laagjes, voel ik ik me puur en echt. Niet alleen voel ik me vrij en ervaar ik de romantiek waar ik vroeger over droomde; waar ik extra dankbaar voor ben, is de impact die dit avontuur heeft op mijn missie. Want wat ik niet had durven dromen, is dat mijn sociale transformatie ertoe heeft geleid dat ik een aantal jaar na de lerarenopleiding weer voor de klas durf te staan, met heel veel plezier en vertrouwen, en bovendien uit mijn schulp kruip als “Meester Met Missie”!

LEVENSSTIJL

Mijn intentie in mijn levensstijl is niet om de duurste spullen te kopen, maar om te
leven in vrijheid en geluk, om elke dag mijn missie te leven en te doen wat mijn hart
me ingeeft. En dat brengt me in de meest verrassende levensfases. Dit is een impressie
van mijn levensstijl in ‘rijkdom’ en mijn 5 belangrijkste lifestyle-lessen…

Met een paars-gifgroene backpack op m’n rug en een oude koffer vol eigen lesmateriaal onder mijn
arm trek ik jarenlang rond als een troubadour in het basisonderwijs. Op het schoolplein krijg ik in
de pauze weleens de vraag: “Zou je niet ergens een vaste leerkracht willen zijn?” Maar eerlijk gezegd
is dat niets voor mij. Een paar maanden heb ik het geprobeerd, maar ik werd doodongelukkig van de vaste protocollen tussen de muren van een klaslokaal. Zodra ik ermee stopte, keerde mijn geluk meteen terug. Die vastigheid is niets voor mij. Mijn rijkdom zit in de vrijheid — om mijn missie op allerlei manieren te uiten en anderen ermee te inspireren. Wel duurde het even voor ik écht de overstap durfde te maken: van lesgeven naar lezingen, workshops, gastlessen en uiteindelijk het schrijven, drukken en
verspreiden van dit boek. Maar één ding wist ik zeker vanaf het begin: dit is mijn pad…

In Groningen heeft mijn huisgenoot ons huis gedoopt tot ‘Huize Ramus’, wat Rusthuis betekent in
het Hebreeuws, maar het is misschien wel het meest onrustige huis van de stad. Mijn huisgenoot is
journalist en doet onderzoek naar zogenaamde huisjesmelkers. Het ding is alleen dat we wonen in een
huis van de huisjesmelker in kwestie. Op een dag word ik gebeld door mijn huisgenoot: ‘Nico, schrik
niet als je straks thuiskomt, maar er zit een groep Polen in huis.’ In opdracht van de huisjesmelker
hebben ze een leegstaande kamer ingenomen, waar inmiddels de rook uit de kieren komt. Helaas is de
politie ook niet bij machte om de groep de deur uit te zetten, want de huisbaas heeft uit de losse
pols een “wooncontract” voor hen opgesteld. En ze gaan ook niet meer weg. Voor de zekerheid zetten
we een nieuw slot op onze eigen deuren, tot we uiteindelijk, na een aantal weken, het huis onder
dwang verlaten. Tsja, rust was ver te zoeken in Huize Ramus, maar de ervaring is onvergetelijk!

In Amsterdam kom ik op een minikamer terecht, maar met mijn vintage meubilair, platenwanden,
muziekinstrumenten en attributen voor de missie is het toch super gezellig. ‘Het lijkt hier wel
een klein museum,’ zeggen veel mensen als ze voor het eerst binnenstappen. Ik noem het ook wel
gekscherend De Meester Met Missie Bedstee. Maar juist in dit kneuterige kamerktje voel ik me diep
gelukkig. Overigens gebeuren ook hier de meest gekke dingen, zoals ik gewend ben in woningen. Met
het hoogtepunt in de coronatijd: op de begane grond van mijn woning wordt een ‘coronalab’ geopend,
waarbij de woonkamer als wachtkamer fungeert. Maandenlang is het galmende geroezemoes boven te horen (ik verblijf op de eerste verdieping) en staan er zelfs rijen met mensen tot ver op de stoep om een
“testbewijs” te bemachtigen. Tsja, je moet er wat voor over hebben om in Amsterdam te bivakkeren…

Om zoveel mogelijk mensen te inspireren over de missie, ga ik met een camper op avontuur! Als een soort rondtrekkend circus, met een gitaarversterker bij de hand, een koffer vol inspiratie en uiteraard m’n
gloednieuwe boek onder de arm. Samen met m’n neef en m’n vader duik ik een loods in om de oude camper van m’n neef (die ik van hem mag overkopen) klaar te maken voor vertrek, middenin de wintertijd. Eerlijk gezegd zijn de eerste maanden best even wennen. (Lees: sokken aan in bed en eindeloos speuren naar fijne slaapplekken.) Maar uiteindelijk voelt het alsof ik leef in een verhaal dat ik onderweg aan het schrijven ben. Samen met m’n vriendin — of lekker solo — maak ik toffe tripjes. De ene dag sta ik aan het water, de andere dag aan de rand van het bos. Soms bij een klooster, een fitnessplek,
een verlaten industrieterrein of op het schoolplein, klaar voor weer een epische schooldag. Voor mij
is dit geen vakantie, maar een levend hoofdstuk uit mijn boek en de reis van Meester Met Missie.

M’n eerste trip is trouwens meteen bijzonder: ik bezoek twee scholen, waar ik respectievelijk een
gastles en een trainingsweek voor de leerkrachten kom geven. Het is hartje winter, maar in de camper
is het ontzettend gezellig en knus. Met het kacheltje aan, een kop thee op tafel en een gitaar in m’n
hand, proost ik met m’n vriendin op onze bijzondere reis. Uiteraard ga ik bij de eerste school met de
kinderen bij de camper kijken om hen een rondleiding te geven. En bij de tweede school is de camper
zelfs meteen onderdeel van een speurtocht, tijdens mijn eerste workshop van de trainingsweek.
Uitgedost in een cool kostuum sta ik op het dak van de camper drama te schoppen. Ook mag ik
deze week met de camper bij de school overnachten, op het voormalig scoutingterrein aan de
rand van het bos. Kortom, een fantastisch eerste camperavontuur!

SURVIVALLEN

Al jaren voel ik dat ik wil leren survivallen, leven in en met de natuur. In de loop der jaren heb
ik me verdiept in zoveel skills en onderwerpen, met als doel om een ‘zelfvoorzienende’ mens te zijn, maar
ik besefte ook dat die lijst van skills voor mij niet compleet is als de absolute basis ontbreekt: survival.
In december 2024 maak ik de stap van een appartement in Amsterdam naar leven in een camper, wat me een gevoel van vrijheid en eenvoud geeft. Maar na enkele maanden rondtrekken in m’n huisje op wielen merk ik dat ik nóg meer onafhankelijkheid wil ervaren, nóg meer eenvoud en nóg meer verbinding met het oorspronkelijke leven. Daarom meld ik me aan voor een cursus survivallen…

Met een groep cursisten en begeleiders trekken we de natuur in. We maken vuur, weven touw en smeden onze eigen tools, zoeken eetbare planten, filteren water, bouwen een onderkomen en bovenal ontdekken we hoe het is om je echt thuis te voelen in de wildernis. In dit avontuur verwonder ik me over hoe rijk ik me voel in de natuur – vrij van cijfers, brieven, gedachten en zelfs mijn eigen spiegelbeeld. Hoe langer ik in het bos ben, hoe meer vertrouwen ik voel, hoe meer ik de magie van het bos ervaar, en hoe meer ik voel hoe ik door de natuur word omarmd. Het hoogtepunt is voor mij de nacht in mijn eigen hut. Aan het eind van de avond staan mijn stamgenoten eromheen, terwijl ik de hut uitrook met bijvoet — een
magisch ritueel, bijna een inwijding. Alleen in de behaaglijke hut voel ik me zo rijk terwijl ik naar
de nacht kijk. De volgende ochtend hoor ik dat veel stamgenoten het ijzig koud hadden, terwijl ik zelfs
met mijn hoofd buiten de hut kon slapen, dankzij de aangename warmte van de isolerende bladeren.

De ervaring heeft blijvende impact op m’n leven. In de avonden bij de camper slijp ik nog steeds mijn
eigen tools, zoals lepeltjes en pollepels; tijdens wandelingen met mijn vriendin plukken we planten voor
verse thee. Ook filter ik de camper steeds meer op spullen die ik niet écht nodig heb. En het mooiste is
misschien wel: het survivallen delen met kinderen op school! Vooral het vuur maken vinden ze fantastisch…

Op een kinderfestival in Friesland oefen ik het vuur maken met een groepje kinderen. Met een stuk of 6
handjes draagt iedereen vol passie zijn steentje bij in deze intensieve klus. Op een gegeven moment legt
een van de jongens broederlijk zijn hand op mijn rug, terwijl hij met z’n andere hand fanatiek blijft
“zagen” met de vuurboog. Een prachtig moment! Dat ís de kracht van primitief overleven: het werkt verbroederlijk…

DANSEN

Als jonge knaap loop ik vaak door de discotheek, dromend over zwieren op de dansvloer, maar ik durf er
niet werkelijk voor te gaan. Het idee om pirouettes te maken lijkt onbereikbaar, dus blijf ik een beetje
heupzwieren op de zijlijn. Tot er een onverwachte wending in de dansreis komt die alles zou veranderen.
Tijdens de coronatijd, als alle winkels en kroegen zijn gesloten, stuit ik op het grote veld in het Westerpark in Amsterdam op een spontane salsaworkshop. Ondanks de lockdown, en andere strikte coronamaatregelen, is hier de verbindende kracht van muziek voelbaar en ik raak aangestoken door het salsavirus. Hoewel ik nog geen idee heb hoe salsadansen werkt, is één ding duidelijk voor mij: Dit moet ik leren!

Terwijl de winkels en kroegen nog maanden gesloten blijven, kom ik terecht in een periode vol Salsa en
Bachata. Een van de prachtige momenten in het dansavontuur is wanneer ik mijn ouders meeneem naar een salsafeest in het Vondelpark. Onder begeleiding van live muziek, in hartje zomer, zwieren we samen over de dansvloer. Mijn moeder, die nooit eerder salsa heeft gedanst, raakt meteen net zo aangestoken met het salsavirus als ik. Op de dansvloer hebben we de grote lol. En dit moment is iets wat we nog altijd koesteren. Of zoals m’n moeder het beschrijft: “het is een en al geduw en getrek, maar dan lijkt het toch heel wat!”

Na twee jaar intensief salsadansen, ga ik bij mijn dansschool in de leer om niet alleen als leerling maar
ook als dansleraar de danswereld in te stappen. Om mijn passie voor salsadansen te delen, begin ik zelf
salsadanslessen te geven. Dan ontmoet ik mijn vriendin Anouk. Uiteraard deel ik mijn enthousiasme voor
dansen met haar en al snel is ze net zo aangestoken door de salsakoorts. Maar dat is nog maar het begin…

Stiekem droomde ik al jaren van zwieren over de dansvloer met de wals en de quickstep, maar als ‘single’
heb ik nooit de stap gezet. Met Anouk is het eindelijk zover om die wereld te betreden. Samen duiken Anouk en ik in de wereld van het stijldansen. En al gauw blijkt dit dé wereld die we zochten. Wat fantastisch om op elk muziekgenre over de vloer te zwieren. Van de swingende jive tot de zwierende wals, van de romantische rumba tot de vrolijke quickstep. En het gaat verder dan de dansmoves. Het is ook die spekgladde, glimmende vloer, waar regelmatig beginnende dansers op plat gaan als ze even niet uitkijken. Het zijn de dansschoenen, de sierlijke jurken van de dames en de wijde dansbroeken van de heren. Het is de komische dansleraar die strikt het ritme bijhoudt en er dan opeens kurkdroog een grap uit gooit: ‘En dan maken de dames nu een zwiep om dat goddelijke lijf van de heer!’ Maar vooral is het de gezelligheid. De dansavonden zijn een moment waar mensen met zoveel plezier samen op de dansvloer staan, verbonden door de swingende moves en de muziek.

Fanatiek oefenen Anouk en ik elke dag. Niet alleen in de woonkamer, maar ook op pleintjes of op het perron, als we op de trein staan te wachten. Wat we niet hadden verwacht, zijn de vele reacties van mensen om ons heen. Op de Noordermarkt in Amsterdam blijft een oude man staan kijken en roept: “Bravo! Bravo!” Een vrouw begint ons spontaan te filmen en zegt: “Prachtig, kinderen, jullie komen op televisie!” Ook een meisje in een kinderwagen blijft ons verwonderd aankijken, en zodra ze met haar moeder vertrekt, stopt ze niet met zwaaien. Er is iets aan dansende mensen in het openbaar wat een lach tovert op gezichten. Het heeft iets magisch!

Een prachtig moment in onze dansreis is een verjaardagsfeest van de buren in Leeuwarden, waar we worden uitgenodigd om een dansles te geven aan alle genodigden. We delen onze passie met de gasten en laten zien dat dansen niet alleen voor professionals is – iedereen kan met een paar pasjes samen swingen. Het is een prachtig moment om de kracht van dansen, de vreugde van samen zijn, en de magie van de dansvloer te delen.

MUZIEK

Als klein jongetje zie ik mijn vader op het podium
staan met zijn band. Vóór het optreden kruip ik soms
achter het drumstel of heb ik de grote basgitaar van m’n
pa om mijn nek. M’n vader inspireert me om al op jonge
leeftijd muziek te maken. Van mijn 6de tot mijn 15de zit
ik op keyboardles, bij Wietse in de Kleine Kerkstraat.
Af en toe mag ik een voordracht doen, in de Grote Kerk
of op school. En met Koninginnedag sta ik uiteraard te
spelen met een hoedje voor mijn neus.

Het is tijd om de gitaar op te pakken en te rocken, maar
daarbij ervaar ik voor het eerst door hoeveel weerstand je soms
moet gaan om een instrument te leren spelen. Als jong kereltje ging
keyboard spelen “vanzelf”, maar nu maak ik het leerproces bewust
mee. Fanatiek als ik ben, sluit ik mezelf op in mijn slaapkamer om
te leren gitaarspelen. Met eelt op m’n vingers, gespannen handen
in de meest onmogelijke posities, lukt het na 3 weken om liedjes
te spelen en te tokkelen. Om het proces te versnellen, ga ik ook
nog een tijdje in de leer bij Toby in de Popbunker van Leeuwarden.

Een vriendin op de lerarenopleiding, Manon, brengt
me in contact met twee toffe gasten, Gosse en Dennis,
die een band oprichten. Ik ga bij hen op bezoek en zo
is de band Blanco geboren. Met de band belanden we in
de finale van het Fries Songfestival, waar we ons
Friese nummer Wetter (Water) ten gehore brengen. Omdat
we ook nog op zoek zijn naar een bassist, speelt mijn
vader Bennie ook mee met het optreden. De ouders van
Gosse, Gosse Sr. & Riemke, spelen ook mee op gitaar en
percussie. En zo staan we uiteindelijk als familieband
op het bevrijdingsfestival in Leeuwarden te rocken!

naast piano en gitaar is het nu tijd om ook te leren
drummen. M’n ambitie is om alle “basisinstrumenten” in een
band te beheersen, zodat ik elk nummer zelf kan spelen.
Aanvankelijk zit ik urenlang met pollepels en pannen te
trommelen die ik opstel in dezelfde formatie als een echt
drumstel. Op den duur vervang ik de pollepels voor echte
drumstokken, die ik een aantal weken overal mee naartoe
neem om drumbeats te oefenen. In de zomer verblijf ik een
tijdje in het huis van mijn ouders, waar een elektrisch
drumstel op zolder staat. Wanneer ik 2 weken later het
huis verlaat, heb ik het drummen aardig onder de knie!

Terwijl ik stiekem voor zingen misschien wel de grootste passie voel, ervaar ik daarin ook de grootste
weerstand. Zelfs in het bijzijn van m’n ouders durf ik niet te zingen. Ik besluit stap voor stap deze innerlijke weerstand te doorbreken. Aanvankelijk maak ik zang-opnames die ik begin te delen met dierbaren, als een soort “coming out” als zanger. Op den duur durf ik het aan om ‘live’ te zingen in het bijzijn van mijn ouders en mijn vriendin, die onder de indruk en zelfs ontroert zijn. Weliswaar met een bonkend hart in mijn keel, deel ik ook m’n zang-filmpjes op social media. Maar een ding is zeker, ik ben eindelijk uit de kast met datgene wat ik zó graag doe: zingen!

Dan volgt een enorme stap: het eerste optreden voor vreemden. Voor een meeting die ik bijwoon samen met m’n vriendin, moet iedereen een nummer meenemen dat ons dierbaar is. Voor mij is dit Sign of The Times, wat een belangrijk nummer is geweest in mijn proces van me kwetsbaar opstellen. Even twijfel ik, maar dan stap ik op om de gitaar te pakken en het nummer ter plekke te zingen en spelen. Het optreden ontroert niet alleen de mensen, maar ook mij. Wat een bevrijding!

In de muziek ervaar ik dat ik m’n diepste gevoelens op een krachtige manier kan overdragen. Wanneer ik zing of speel, voel ik heel diep de boodschap die ik met de muziek ten gehore wil brengen. Hoe dieper ik de muziek voel, en hoe meer ik mijn ziel in de muziek leg, hoe mooier de boodschap eruit vloeit. Steeds meer voel ik me vrij om mezelf muzikaal ten gehore te brengen. Het is mijn diepe passie om me muzikaal te uiten en mensen tot ontroering te brengen met muziek. Het is een prachtig gevoel om je stem te laten horen en te zien dat een luisteraar diep geroerd is…

Samen met m’n maat Juri begin ik met het organiseren van huiskamerconcerten voor onze vrienden, bij mij thuis, om podiumervaring op te doen en onze passie voor muziek op een laagdrempelige manier te delen. Het eerste concert is een succes en bij de volgende editie doen onze vrienden Ben & Bas ook mee op bas en drums. Deze keer zijn we volledig uitgedost in onze sexy rock-outfits. Van scheurende gitaarriffs tot meerstemmige zang. We rocken het dak eraf!

En dat is wat ik aan jou wil meegeven: Laat die gitaar niet liggen omdat je denkt dat je niet muzikaal bent.
Wacht niet met rocken omdat je denkt dat je die epische blues riffs nooit zult beheersten. En wacht niet met performen omdat je je stem niet ten gehore durft te brengen. Het is tijd om de wereld te inspireren met jou unieke geluid. Let’s swing, let’s sing, let’s rock & roll!